Nie mogło być inaczej i wszystko zaczęło się od polskiego tańca narodowego – Poloneza oraz kaszubskiej – Naszej nënki

POLONEZ – Międzynarodowa nazwa zapożyczona została z języka francuskiego – la danse polonaise, „taniec Polski” – polski taniec narodowy, dawniej nazywany tańcem dworskim. Jest to taniec kołowy, korowodowy, w którym korowód par, poruszających się krokiem dostojnego chodu po liniach krętych i prostych dobieranych przez prowadzącego.

Pierwowzorem poloneza był taniec pieszy pochodzenia ludowego, tańczony najpierw wśród ludu, znany w swym pierwowzorze – „chmielowym”, „chodzonym” z drugiej połowy XVI i początku XVII wieku, z czasem przyjął się na dworach magnackich. Na dworach królów polskich polonez stanowił element ceremoniału dworskiego, będąc paradą szlachty przed monarchą. Tańczony był na rozpoczęcie balów, również obecnie inauguruje niektóre imprezy, dla podkreślenia ich uroczystego charakteru (np. studniówki). Na początku wieku XVIII wykrystalizowała się forma poloneza jako tańca trójmiarowego, tańczonego „krokiem polskim” z użyciem licznych figur, improwizowanych przez prowadzącego taniec.

Współcześnie stosuje się najczęściej formę, która została ustalona w latach 1987–1989 przez Radę Ekspertów ds. Folkloru Ministerstwa Kultury i Sztuki. Określono więc precyzyjnie pięć ustawień w parze, trzy rodzaje kroków, dwa rodzaje ukłonów oraz dziesięć figur.

Poloneza tańczy się w stroju wieczorowym lub wizytowym, często też przywdziewa się do niego szlachecki kontusz lub ubiór (mundur) z okresu Księstwa Warszawskiego.

W 2021 roku zgłoszono wniosek o wpisanie poloneza na Listę Reprezentatywną Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO, a jego rejestracja nastąpiła w dniu 5 grudnia 2023 roku.

NASZA NËNKA

W bogatym repertuarze tańców i obrzędów tanecznych na Kaszubach, szczególne miejsce zajmuje wesele oraz cały ceremoniał związany ze ślubem. Jednym z najważniejszych momentów wesela były oczepiny – obrzęd przejścia panny młodej ze stanu panieńskiego do grona mężatek. Tuż przed północą odśpiewywano przyśpiewkę oraz tańczono taniec o nazwie „Nasza nënka”.

„Nasza nënka” – to jedna z zabaw tanecznych, które już dawno utraciły swój obyczajowy charakter i przekształciła się w taniec zabawowy.

Taniec ma dwuczęściową budowę (stała część A oraz zmienną część B). Jest skoczną, wesołą poleczką w rytmie 2/4 o charakterystycznym kroku podstawowym, polegającym na wykonaniu 4 dostawnych kroków z akcentem prawą nogą w przód oraz dwóch takich samych kroków dostawnych w przód z akcentem najpierw lewą a później prawą nogą. Druga część stanowi zabawowe uzupełnienie – wyklaskiwanie rytmu, podskoki dziewcząt do środka koła, czy „przekomarzanie się” z grożeniem partnerom palcem.

Przed nami kolejne lekcje i kolejne równie ciekawe tańce